çok aşığım

Sene 2007 bir düğün günüydü.Onu daha öncede tanıyordum ama daha önce etkilenmemiştim böylesine.içimde bişeler koptu sanki ilk defa aşık oluyordum tabi bunun aşk olduğunun farkında bile değildim ozamanlar herşey okadar toz pembeydiki göremiyordum hiçbirşey. Duygularıma kapılmış gidiyordum.Onun haberi yoktu benim duygularımdan benim nasıl acı çektiğimi bilmiyordu.Artık dayanamıyordum içimde tutamadım ve ona bahsettim anlattım herşeyi açık yüreklilikle.O ise bana öyle duygular beslemediğini söyledi ama tamamen kestirip atmamıştı kaçamak konuşuyordu.Biz öylece konuşmaya başladık samimi olmaya başladık.Bir türlü ne düşündüğünü anlayamadım.belki benden hoşlanmıyordu ama bunun için fırsat olmadı ben ondan uzakta yaşıyordum  o ise benden farklı bi hayat yaşıyordu serbest bir ortam kızlar rahat.Ben ise çekingen bir aile kızıydım ama ailelerimiz uyuyordu onun sadece iş ortamından kaynaklanıyordu bu farklılık.Ben hiçbir zaman o kızlar gibi olamam olmakta istemem zaten.beni böyle kabul etmesini isterim.her neyse 1 sene içimde tuttum sonra bir senede belirsizlik yaşadık benimle konuşuyordu tamamen kestirip atmıyordu hep bir umut diye bekledim beklemeye devem ediyorum çünkü onu ölümüne seviyorum ona çok değer veriyorum bu kadar konuşmadan sonra tekrar görüşme fırsatı bulduk ve konuştuk tekrar bana hiç o gözle bakmadığını söyledi ben ise zamanın ne göstereceği belli olmaz dedim o da onayladı.Konuşurken çok samimi konuşuyor ama herşey bu kadar ilerlemiş olmasına rağmen bir arpa boyu yol alamadık hale belirsizlik sürüyor.Ben onu kazanmak istiyorum belkide çekingen olmam da kötü bir etken olmuştur bilemiyorum ama onsuz bir hayatı düşünmek bile istemiyorum herşeye rağmen gerçekten seviyorum.O kızlar benim gibi sevmezler üzerler onu oysaki ben onu hiç üzmem kıyamam ki gece gündüz aklımdan çıkmıyor.Çıkmazın içindeyim hiçbirşey yolunda gitmiyor  çok çaresizim sığınacak bir liman arıyorum kendime. Karşılıksız sevmek çok zormuş yaşamayan anlayamaz hislerimi